Szósty dzień misji Artemis II to moment, dla którego zaprojektowano całą wyprawę. To dzień pełen napięcia, ciszy i historycznych rekordów.
To właśnie w ten dzień Orion dotarł do Księżyca, wykonał przelot wokół jego niewidocznej strony i osiągnął największą odległość od Ziemi w historii lotów załogowych.
Zanim wszystko się zaczęło Orion oficjalnie wszedł w obszar dominującego wpływu grawitacyjnego Księżyca.
Od tego momentu trajektoria statku zaczyna być kontrolowana przez Księżyc, a prędkość i kierunek lotu dynamicznie się zmieniają. Załoga w tym czasie obserwuje powierzchnię w niespotykanej dotąd szczegółowości. To kluczowy etap przejścia z „lotu do celu” w „operację wokół celu”.
Rekordowa i historyczna misja.
Załoga Artemis II pobiła rekord dystansu ustanowiony przez Apollo 13 w 1970 r. Polecieli dalej w kosmos niż ktokolwiek przed nimi, na odległość 406 771 km.
Zbliżając się do Księżyca załoga podzielona na dwa dwuosobowe zespoły rozpoczęła obserwacje naukowe. Podczas gdy jeden zespół fotografował powierzchnię Księżyca, drugi opisywał widoczne szczegóły podając je przez radio. Potem członkowie załogi zamieniali się rolami.
 |
| Widoczna strona (półkula, którą widzimy z Ziemi), jest widoczna w górnej połowie tarczy Księżyca. Od połowy widać niewidoczną z ziemi cześć Księżyca. Źródło: Flickr NASA Johnson |
W trakcie obserwacji załoga poświęciła chwilę na tymczasowe nazwanie kilku kraterów na Księżycu, które można zobaczyć gołym okiem.
Na północny zachód powyżej basenu Orientale znajduje się krater, któremu zaproponowali nadać nazwę Integrity, na cześć statku kosmicznego i tej historycznej misji.
Na północny wschód od Integrity, na granicy bliższej i dalszej strony, a czasami widoczny z Ziemi, załoga zaproponowała krater Carroll, ku czci zmarłej żony Reida Wisemana, Carroll Taylor Wiseman.
Była to szczególna i emocjonalna chwila co można było zauważyć na transmisji z wnętrza kapsuły.
Gdy misja się zakończy propozycje nazw zostaną złożone do Międzynarodowej Unii Astronomicznej.
Cisza za niewidoczną stroną Księżyca.
Najbardziej wymagający moment dnia, Orion znika za niewidoczną stroną Księżyca, a astronauci obserwują zakrycie Ziemi przez Księżyc. W tym czasie nastąpiła całkowita utrata łączności z Ziemią, a załoga pozostała zdana na systemy statku i wszystkie działania odbywały się autonomicznie.
 |
| Zakrycie Ziemi widziane z Oriona. Źródło: NASA |
To jeden z najbardziej ekstremalnych momentów w historii lotów załogowych.
Po wyjściu zza Księżyca załoga obserwuje wschód Ziemi nad horyzontem Księżyca (Earthrise). To widok, który ukazał Ziemię jako małą, jasną kulę w kosmicznej ciemności, a w zasadzie to pół ziemię.
To nie tylko obraz tylko doświadczenie, które zmienia perspektywę.
Po zakończeniu przelotu sygnał wraca, kontrola lotu odzyskuje kontakt z Orionem i analizowane są dane z manewru, a świat otrzymuje potwierdzenie sukcesu. To kolejny z najbardziej emocjonujących momentów całej misji.
 |
| Korona słoneczna widziana z pokładu statku Orion gdy Słońce znajdowało się za Księżycem. Źródło: NASA |
Kolejnym zdarzeniem było zakrycie Słońca przez Księżyc. W tym czasie statek Orion pogrążył się w ciemnościach Kosmosu, a załoga mogła obserwować zjawiska, widoczne jedynie na nieoświetlonej części Księżyca. Obserwowali koronę słoneczną znikającą za horyzontem, a także zgłosili sześć błysków światła, które powstały w wyniku uderzenia meteoroidów w powierzchnię Księżyca.
Następnie obserwowali wschód Słońca po drugiej stronie.
Co dalej?
Po etapie dnia szóstego misji Orion oddala się od Księżyca i rozpoczyna się podróż powrotna, a misja przechodzi w fazę testów długotrwałego lotu.
Najbardziej spektakularny moment jest już za nimi, a teraz czas bezpiecznie wrócić do domu już za parę dni.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz